غریبه ای در خانه ی ماست.به من چای تعارف می کند و تو را به نام کوچکت می خواند.اینهمه دوری را کجا فرو کنم؟ها؟

نه تو هم نیستی

این اشکها هم برای این نیست که عاشقت شده ام

هیچکس نیست می فهمی؟

سختم است هی خودم را بغل کنم و بخوابم

و صبح خوابهایم را برای خودم تعریف کنم

هرچند من هیچوقت خواب نمی بینم

اما اگر یک بار دیدم چی؟

" دوست داشتن اشیا راحت است

دوست داشتن آدمها سخت..."

حتما خدا از آن بالا که نگاه می کند

آدم را

به شکل دسته ای از سلول ها می بیند

برای او چه فرقی می کند

سلول های صورت

دست ها

یا جای دیگرم

از کجا بفهمد کدام سلول

حالا

ـدقیقا حالاـ

نیاز به نوازش دارد؟

فکر می کردم که برای یک روز ارتباطم رو با همه قطع کردم.بعد که بیشتر فکر کردم فهمیدم که نه !خاموش کردن موبایل و جواب ندادن به تلفن و بیرون نرفتن از خونه فقط برای این بوده که به یک آدم مشخص فکر نکنم.ولی تمام اینها یعنی اینکه توی این یک روز فقط داشتم به این آدم مشخص فکر می کردم.اینکه هنوز یک نفر برای من نماینده ی "همه" است نشون می ده که حالم هیچ خوب نیست.

این چیزیست که من اسمش را می گذارم گسترش تنهایی!

گشتن و پیدا کردن آدمهاو به زور نشاندنشان کنار خودت و جستجو ـ تو بگو ساختن - نقاط مشترک جعلی و کشتن روزها و لحظه هایی که می توانی به تنهایی در تنهایی خودت بمیری این کار را جلوی چشم هایی می کنی که به زور کنار خودت نشانده ای.

شدیدا در حال گسترش تنهایی ام هستم.خدا به خیر کند!

 

"دریا جایی دور با رودخانه حرف میزند

من اینجا با خودم   بی تو

چه طاقتی دارد صندلی

اتاق چه طاقتی دارد"

 

: بخشی از شعر شهرام رفیع زاده

پشت می کنم به تو

و دل به سگ می بندم...

چیزی حدود یک ساعت از نیمه شب گذشته باشد ودلت مثل پاره آجری توی سینه ات سنگینی کند و سمفونی شکست ـ تو بگو شکستن ـ در گوشت بنوازد و یاد" وانهاده ی" دوبوار بیفتی ...چه حالی پیدا می کنی؟...درست همان حال را دارم.یعنی این روزها می گذرد؟