یادم نیست

 چای ساز راکی از آب پر کردم

یا چراغ هال را چه کسی خاموش کرد و

و به بنفشه ی آفریقایی آب داد

فقط وقتی به اتاقم برگشتم

غریبه ای تختم را اشغال کرده بود

در کافه ای که با تو نرفته ام می نشینم

قهوه ای سفارش می دهم

حتا سیگار که ترکم کرده بود

بر میگردد

از خیر سی و دو سالگی ام می گذرم

وبا پیری ات از پله ها پایین می روم

می ترسم از آدم هایی که حرف هایشان پر از قیدهای"بی زمان"است.آنها که می گویند:"هرگز فراموش نمی کنم" یا "همیشه به خاطر خواهم داشت".برای این آدم ها کلمات تنها مجموعه ای از حروفند که رسالتی جز بر زبان آمدن ندارند.مسوولیتی ایجاد نمی کنند.حسی خلق نمی کنند.توقعی نمی آفرینند.عمومن به این آدم ها نمی شود اعتماد کرد...اما من...من کجا ایستاده ام که هر بار اعتماد می کنم؟

بیرون آدم ها هنوز می خندند اما توی این اتاق دیوانه ای سرش را به دیوار می کوبد و می گوید:حتمن خدا فراموش کرده خلق کند کسی را که قرار بوده مرا دوست بدارد !

ناگهان به چیزی بدل شدم

که زن بود

شوربختی های تهمینه خریدار زیاد داشت

خودش اما نه

این بود که زیر چاپ چهارم مرد

چسبیده ام به من

که جز خواب مردن

کاری بر نمی آید

از جمعه های رختخواب....

من کافی نیستم

 

نه برای تو

نه برای دیگری

همیشه چشم ها هستند

وتنهایی در جهان وطنی معنا ندارد

من هستم

وتو به او که می دهد دل می بازی

بازی را تماشا می کنم

در خودم رنگ می بازم

چرا که کافی نیستم

با مشتهای سنگین بیرون رینگ می مانم

تا بازی تمام شود

وقتی که خسته ای

وقتی که می بازی

وقتی که لازمم

اما کافی نیستم

صدایت را در آغوش می گیرم

و می خوابم

هر شب در گرمای ۳۷ درجه!

فاصله همیشه حرفی برای گفتن داشته است

ببین این نقطه چین چه خوب کار می کند...